و محبت او نسبت به ماست . اگر عشق خالق به مخلوق نبود ، مسأله‌اى به نام نماز مطرح نمىشد ؛ نماز ، فريادى عاشقانه و راهى عارفانه به سوى جناب اوست ؛ اگر نماز را آن چنان كه هست و به آن نحوى كه دستور داده‌اند به جاى آرى ، آنچه حجاب بين قلب و روح تو و حضرت محبوب است برداشته شود و به مشاهده عظمت او نايل گردى . حرمت سبك شمردن نماز در روايات در حرمت سبك شمردن نماز و سستى نسبت به اين امر با عظمت الهى ، رواياتى در كتب روايى ما آمده كه دانستن بخشى از آن بر همگان لازم است : عَنْ زُرارَةٍ عَنْ ابى جَعْفَرٍ عليه السلام قالَ : لاتَتَهاوَنْ بِصَلاتِكَ فَانَّ النَّبىَّ صلى الله عليه و آله قالَ عِنْدَ مَوْتِهِ : لَيْسَ مِنّى مَنِ اسْتَخَفَّ بِصَلاتِهِ ، لَيْسَ مِنّى مَنْ شَرِبَ مُسْكِراً لايَرِدُ عَلَىَّ الْحَوْضِ لا وَاللّهِ « 1 » : زراره از امام باقر عليه السلام نقل مىكند كه حضرت فرمود : نسبت به نمازت سستى مكن ، پيامبر به هنگام مرگش فرمود : كسى كه نماز را سبك انگارد از من نيست ، كسى كه مست‌كننده بنوشد بر من وارد نخواهد شد . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : واللّه قسم ، پنجاه سال بر كسى مىگذرد و خداوند يك نماز از او قبول نمىكند و چه برنامه‌اى براى انسان سخت‌تر از اين است ؟

--> ( 1 ) - الكافى : 3 / 269 ، باب من حافظ على صلاته أو ضيّعها ، حديث 7 ؛ وسائل الشيعة : 4 / 23 ، باب 6 ، حديث 4413 .